Diederik van Vleuten
Diederik van Vleuten - Daar werd wat groots verricht
vrijdag 17 februari 2012
Hindia-Belanda.
Maleis voor Nederlands-Indië.
Tropisch paradijs voor kaaskoppen met de door Balkenende nog zo geroemde 'VOC-mentaliteit'.
Je moet maar durven in een periode waarin 'graaien' en 'economische uitbuiting' opnieuw trending topics zijn..
Nootmuskaat.
Kaneel.
Kruidnagel.
En foelie.
Maar ook opium en indigo deden de zeilen van onze Indië-vaarders bollen..
Vol hoogmoed en minachting dwongen ze inlandse vorsten op de archipel tot deemoed en brachten de locale bevolking tot slavernij.
Ter compensatie kregen de 'zwartjes' 'beschaving'.
En natuurlijk het Christen'dom'.
In de tijd dat de oudoom van Diederik van Vleuten begin vorige eeuw als planter naar Java vertrekt, dienden voorzichtige pogingen tot democratie zich eindelijk aan.
Maar de verschrikkingen van de Jappenkampen tijdens de Tweede Wereldoorlog moesten nog komen...
Ook Jan en zijn vrouw Aukje worden geïnterneerd.
Vermagerd, gedesillusioneerd en berooid lukt het hen uiteindelijk per schip Den Haag te bereiken.
Den Haag.
Anno nu nog steeds de stad met de geur van een Indisch pension.
Diederik -zijn naam zegt het al- is van goede komaf.
Hij bezoekt het gymnasium.
En woont op een landgoed.
Als de bel gaat, moet ie op zijn fiets springen om de voordeur open te doen.
Op de dag dat oudoom Jan aanbelt, is er echter niemand thuis..
Jan heeft een aantal cahiers volgeschreven met getuigenissen over zijn tijd in Indonesië.
Die wil hij overhandigen.
Opdat wij niet vergeten..
Diederik komt nadien ook nog in het bezit van een hutkoffer vol andere herinneringen aan voormalig Nederlands - Indie waaronder prachtige foto's die hij laat opknappen en uitvergroten.
Oudoom Jan blijkt een bijzonder aantrekkelijke man.
Zijn vrouw Aukje is werkelijk beeldschoon.
Hij besluit zijn samenwerking met Erik van Muiswinkel stop te zetten en gaat aan de slag met het materiaal.
Dit smeedt hij aaneen tot een ontroerende monoloog waardoor een stukje koloniaal verleden weer tot leven komt.
Maar uiteindelijk is het een ultieme ode aan oudoom Jan.
Die geweldig trots kan zijn op zo'n neef.
Van Vleuten is een rasverteller.
Bovendien wordt de voorstelling verluchtigd met aangename liedjes vanachter de vleugel.
Misschien kan ie eens in aanmerking komen voor een gasthoogleraarschap bij het vak 'koloniale geschiedenis' aan een van onze universiteiten nadat deze theatertour op 3 maart eindigt in IJmuiden.
Geen beter besef immers dan historisch besef..
Zelf liet ik als lid van de na-oorlogse generatie temidden van een afgeladen zaal de hiaten in mijn kennis volgaarne opvullen.
"Prachtig", verzuchtte een oudere mijnheer tegen me na de voorstelling.
De rest van het publiek verliet tamelijk Muisstil de zaal.
Werk aan de Winkel van Vleuten !
iNgeborgh
