Hoe overleef ik (zonder) liefde?
Hoe overleef ik (zonder) liefde?
zaterdag 3 december
Kijk.
Dat je vader en moeder het -héél lang geleden- één keertje gedaan hebben; hopelijk snél, ónder de dekens, efficiënt en mét het licht uit, is nog net te verhapstukken.
Die handeling was tenslotte noodzakelijk om jou geboren te laten worden.
Maar dat je moeder het na haar scheiding nog steeds blijkt te doen met achtereenvolgende vriendjes.
Jakkes !
Roos is een doorsnee meisje van 14.
Zelf vindt ze dat niet.
Roosz las vroeger de Tina en hield veel van roze kleren.
Maar tegenwoordig plakt ze graag een 'z' achter haar naam en spaart voor een veertjesextensie in haar haar.
Ze filosofeert veel over DE LIEFDE.
Maar begint onderhand te denken dat dat net zoiets is als Sinterklaas.
Op een gegeven moment geloof je er niet meer in.
Een tijdje behelp je je nog met laffe hulpsinterklazen.
Totdat je beseft dat échte liefde veel te moeilijk is voor gewone stervelingen.
Echte liefde is namelijk onbaatzuchtig en kent al helemaal geen jaloezie.
Meer iets voor vrouwen als Majoor Bosshardt.
Maar of jongens daar nu op vallen ?
Roosz is wél jaloers.
En bokkig.
En nukkig.
Ze wil iets terug en maakt veel ruzie met haar moeder.
Om alles en niks.
Ook haar vriendje geeft ze regelmatig van het toetsenbord.
Maar het is legaal.
Want... ze is in de puberteit !
Francine Oomen heeft een hele reeks boeken over deze problematiek geschreven die voornamelijk autobiografisch zijn.
Inmiddels heeft ze de status van popster onder de jeugd.
Zij voelen zich door haar...begrepen.
Maar lukt het vervolgens om dit gegeven te vertalen naar een musical ?
Jazeker wél.
Want gaaf dat het was !
Een inventief decor in de vorm van een groot boek.
Vrolijke zuurtjeskleuren, blacklight en fluorescerende letters.
Iedere keer dat er een 'bladzijde' werd omgeslagen kwam je in de volgende verrassing terecht.
Het geheel had vaart.
De acteurs hadden een frisse chemie, articuleerden er op los en waren daardoor prima te verstaan.
Dat moet je tegenwoordig altijd maar afwachten.
Ook de dansintermezzi waren swingend en oogstrelend.
Bovendien werd er prachtig gezongen op puike muziek.
Onbegrijpelijk dat de zaal vanavond niet proppievol zat.
Maar dat kan door het Sinterklaasweekend zijn gekomen...
Roosje komt aan het eind van het stuk tot de verstandige conclusie dat ze haar verwachtingen over die zogenaamde allesvervullende liefde beter bij kan stellen.
Daar moet je alleen -zo nu en dan- over fantaseren.
Liefde moet niet verward worden met afhankelijkheid.
En is al helemaal geen ruilmiddel.
Maak jezélf met regelmaat een beetje gelukkig.
Desnoods met een klein taartje.
Zorg ervoor dat je je eigen ik nooit verliest.
Wanneer je zelf je beste vriend wordt, ben je nooit meer eenzaam.
En is er altijd iemand in de buurt die van je houdt & je begrijpt !
Ingeborgh
zaterdag 3 december
Kijk.
Dat je vader en moeder het -héél lang geleden- één keertje gedaan hebben; hopelijk snél, ónder de dekens, efficiënt en mét het licht uit, is nog net te verhapstukken.
Die handeling was tenslotte noodzakelijk om jou geboren te laten worden.
Maar dat je moeder het na haar scheiding nog steeds blijkt te doen met achtereenvolgende vriendjes.
Jakkes !
Roos is een doorsnee meisje van 14.
Zelf vindt ze dat niet.
Roosz las vroeger de Tina en hield veel van roze kleren.
Maar tegenwoordig plakt ze graag een 'z' achter haar naam en spaart voor een veertjesextensie in haar haar.
Ze filosofeert veel over DE LIEFDE.
Maar begint onderhand te denken dat dat net zoiets is als Sinterklaas.
Op een gegeven moment geloof je er niet meer in.
Een tijdje behelp je je nog met laffe hulpsinterklazen.
Totdat je beseft dat échte liefde veel te moeilijk is voor gewone stervelingen.
Echte liefde is namelijk onbaatzuchtig en kent al helemaal geen jaloezie.
Meer iets voor vrouwen als Majoor Bosshardt.
Maar of jongens daar nu op vallen ?
Roosz is wél jaloers.
En bokkig.
En nukkig.
Ze wil iets terug en maakt veel ruzie met haar moeder.
Om alles en niks.
Ook haar vriendje geeft ze regelmatig van het toetsenbord.
Maar het is legaal.
Want... ze is in de puberteit !
Francine Oomen heeft een hele reeks boeken over deze problematiek geschreven die voornamelijk autobiografisch zijn.
Inmiddels heeft ze de status van popster onder de jeugd.
Zij voelen zich door haar...begrepen.
Maar lukt het vervolgens om dit gegeven te vertalen naar een musical ?
Jazeker wél.
Want gaaf dat het was !
Een inventief decor in de vorm van een groot boek.
Vrolijke zuurtjeskleuren, blacklight en fluorescerende letters.
Iedere keer dat er een 'bladzijde' werd omgeslagen kwam je in de volgende verrassing terecht.
Het geheel had vaart.
De acteurs hadden een frisse chemie, articuleerden er op los en waren daardoor prima te verstaan.
Dat moet je tegenwoordig altijd maar afwachten.
Ook de dansintermezzi waren swingend en oogstrelend.
Bovendien werd er prachtig gezongen op puike muziek.
Onbegrijpelijk dat de zaal vanavond niet proppievol zat.
Maar dat kan door het Sinterklaasweekend zijn gekomen...
Roosje komt aan het eind van het stuk tot de verstandige conclusie dat ze haar verwachtingen over die zogenaamde allesvervullende liefde beter bij kan stellen.
Daar moet je alleen -zo nu en dan- over fantaseren.
Liefde moet niet verward worden met afhankelijkheid.
En is al helemaal geen ruilmiddel.
Maak jezélf met regelmaat een beetje gelukkig.
Desnoods met een klein taartje.
Zorg ervoor dat je je eigen ik nooit verliest.
Wanneer je zelf je beste vriend wordt, ben je nooit meer eenzaam.
En is er altijd iemand in de buurt die van je houdt & je begrijpt !
Ingeborgh
