Rabotheater Hengelo

Poezieplaatjes.
Zelf ben ik er nog steeds gek op.
Onlangs kocht ik weer een paar prachtige vellen met van die überromantische prentjes.
Handig om kadootjes mee op te leuken voor mede escapisten die zich niet thuisvoelen in een wereld met machtswellustige dictators, varkensflats en eindeloze begrotingstekorten.

En zo te zien was ik vanavond niet de enige die nog graag in sprookjes zou geloven.
Alhoewel de zaal voornamelijk gevuld was met meisjes en hun familie.
De jongetjes bleven liever thuis.

Tot onze verrassing was het toneel omgetoverd in een enorm poezieplaatje.
Je mond viel er bijkans van open.
Een poezieplaatje dat tot leven kwam en waarin ook nog eens gedanst werd.
Door frêle, lelieblanke meisjes in tutu.
Op spitzen natuurlijk!
Trippel-trappel-trippel-trap..
Zo nu en dan zakte er een kanten gordijn voor de kijkdoos en zwijmelde je helemaal weg.

Natuurlijk een echte koning en zijn koningin.
Glitters.
Kroontjes.
In de verte staat een wiegje.
Met daarin hun pasgeboren prinses Aurora.
Als die maar niet in de buurt van spinnewielen komt!

Want zelfs in sprookjes blijven schaduwen niet weg.
Opeens is daar Carabosse, de boze fee.
Indrukwekkend vormgegeven door... een man!

Uiteraard weten wij allemaal dat het goed afloopt.
Want zijn tegenpool - een lichtvoetige prins - staat ongetwijfeld te trappelen in de coulissen om Doornroosje weer wakker te kussen.
En ja hoor; daar komt ie al aanzweven.
Gelukkig heeft ie helegaar niet het figuur van onze eigen WimLex.
Die zou zo'n strakke maillot vast niet zo flatteus staan.

Volgen nog een setje duizelingwekkende pirouettes op de muziek van Tsjaikovsky.
Altijd weer imposant om die live te horen vertolken vanuit de orkestbak.
Dit keer door het Nationaal Filharmonisch Orkest van Oekraïne.

Voor sommige kleintjes duurde het uiteindelijk allemaal een tikkie te lang.
Maar vannacht kunnen ze heerlijk verder dromen.
En morgenochtend willen er vast een paar op klassiek ballet.

iNgeborgh